Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 8, Nummer 5 › Seite 133

Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — Mai 1862, Seite 133

129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160

⤓ Download page image (full resolution)

German transcription AI-corrected against the scan

⤓ Download .txt · copy text

Theologische Axiome.    133

tionem, manducationem et bibitionem; quae praesentia non est essentialis
conversio panis in corpus et vini in sanguinem Christi, quam transsubstan-
tiationem vocant; neque est corporis ad panem ac sanguinis ad vinum extra
usum coenae localis aut durabilis affixio; neque est panis et corporis Christi
personalis unio, qualis est divinae et humanae naturae in Christo unio;
neque est localis inclusio corporis in panem; neque est impanatio; neque in-
corporatio in panem; neque est consubstantiatio, qua panis cum corpore
Christi et vinum cum ipsius sanguine in unam massam physicam coalescat;
neque est naturalis inexistentia, neque delitescentia corpusculi sub pane,
neque quicquam hujusmodi carnale aut physicum (Gerh.); neque descensus
e coelis et de dextra Dei, quem sequitur deinde iterum in coelum et ad
dextram patris ascensus.    (Calov.)

Wir glauben, lehren und bekennen im Sacrament der Eucharistie eine
wahre, wirkliche und wesentliche Gegenwart, Darreichung, Essen und Trinken
des Leibes und Blutes Christi, welche Gegenwart nicht eine wesentliche Ver⸗
wandlung des Brodes in den Leib und des Weines in das Blut Christi ist,
die man Transsubstantiation nennt; noch ist sie eine räumliche oder bestän⸗
dige Anhaftung des Leibes am Brod und des Blutes am Weine außer dem
Gebrauch des Abendmahls; noch ist sie eine persönliche Vereinigung des
Brodes und Leibes Christi, wie die Vereinigung der göttlichen und mensch⸗
lichen Natur in Christo ist; noch ist sie eine räumliche Einschließung des
Leibes in das Brod; noch ist sie eine Einbrodung, noch eine Einleibung in
das Brod; noch ist sie eine Beiwesung, vermöge welcher das Brod mit dem
Leibe Christi und der Wein mit seinem Blute in Eine physische Masse
zusammenschmelzen; noch ist sie ein natürliches Innensein, noch ein Versteckt⸗
sein eines kleinen Leibes unter dem Brode, noch etwas dergleichen Fleischliches
oder Physisches; noch ein Herabsteigen aus dem Himmel und von der Rech⸗
ten Gottes, welchem hierauf wieder ein Hinaufsteigen in den Himmel und zur
Rechten Gottes folgt.

38. Iisdem dictum est: manducate, quibus dictum est: bibite; vel igi-
tur totum sacramentum dandum est solis presbyteris, vel simul etiam laicis.
(Gerh.)

Zu denselben Personen ist gesagt: Esset, zu welchen gesagt ist: Trinket;
entweder ist daher das ganze Sacrament allein den Presbytern, oder zugleich
auch den Laien zu geben.

39. Loquitur apostolus 1 Cor. 10, 20. 21. non de facto, sed de jure.
(Quenstedt.)

Der Apostel redet 1 Cor. 10, 20. 21. nicht von dem, was geschehe,
sondern von dem, was geschehen solle.

40. Sacramentalis manducatio est medium, spiritualis manducatio finis.
(Gerh.)

Das sacramentliche Essen ist das Mittel, das geistliche Essen der Endzweck.

41. Indigni manducant corpus Christi sacramentaliter, at non uniuntur
mystice.    (G. Koenig.)

English translation AI translation

⤓ Download .txt · copy text

Theological Axioms.    133

...tionem, manducationem et bibitionem; quae praesentia non est essentialis conversio panis in corpus et vini in sanguinem Christi, quam transsubstantiationem vocant; neque est corporis ad panem ac sanguinis ad vinum extra usum coenae localis aut durabilis affixio; neque est panis et corporis Christi personalis unio, qualis est divinae et humanae naturae in Christo unio; neque est localis inclusio corporis in panem; neque est impanatio; neque incorporatio in panem; neque est consubstantiatio, qua panis cum corpore Christi et vinum cum ipsius sanguine in unam massam physicam coalescat; neque est naturalis inexistentia, neque delitescentia corpusculi sub pane, neque quicquam hujusmodi carnale aut physicum (Gerh.); neque descensus e coelis et de dextra Dei, quem sequitur deinde iterum in coelum et ad dextram patris ascensus.    (Calov.)

We believe, teach, and confess in the sacrament of the Eucharist a true, actual, and essential presence, presentation, eating, and drinking of the body and blood of Christ — a presence which is not an essential conversion of the bread into the body and of the wine into the blood of Christ, which they call transubstantiation; nor is it a local or durable affixion of the body to the bread and of the blood to the wine outside the use of the Supper; nor is it a personal union of the bread and the body of Christ such as is the union of the divine and human natures in Christ; nor is it a local enclosure of the body within the bread; nor is it an im-breading, nor an em-bodying into the bread; nor is it a co-being by virtue of which the bread with the body of Christ and the wine with his blood would melt together into one physical mass; nor is it a natural indwelling, nor a hiding-away of a small body beneath the bread, nor anything else of this fleshly or physical kind; nor a descent from heaven and from the right hand of God, which is then followed in turn by an ascent back into heaven and to the right hand of God.

38. Iisdem dictum est: manducate, quibus dictum est: bibite; vel igitur totum sacramentum dandum est solis presbyteris, vel simul etiam laicis.    (Gerh.)

To the same persons it is said: Eat, to whom it is said: Drink; therefore either the whole sacrament is to be given to the presbyters alone, or else to the laity as well.

39. Loquitur apostolus 1 Cor. 10:20, 21, non de facto, sed de jure.    (Quenstedt.)

The apostle in 1 Cor. 10:20-21 speaks not of what does happen, but of what ought to happen.

40. Sacramentalis manducatio est medium, spiritualis manducatio finis.    (Gerh.)

The sacramental eating is the means, the spiritual eating the end.

41. Indigni manducant corpus Christi sacramentaliter, at non uniuntur mystice.    (G. Koenig.)