# Lehre und Wehre_St. Louis Missouri_September 1861_S259 # AI-corrected against the scan — CHI Digital Archive (demonstration) Theologische Axiome. 259 Was nach einer Sache ist, ist nicht immer wegen derselben. 41. Opera sequuntur justificatum, non praecedunt justificandum. (Augustinus.) Die Werke folgen, wenn ein Mensch gerechtfertigt ist, sie gehen nicht vorher, wenn er erst gerechtfertigt werden soll. 42. Spiritus S. in scriptura varie de fide loquitur, jam de fide abstracta vel absoluta, jam de fide concreta, composita seu incarnata. (Luther.) „Der heil. Geist redet in der Schrift auf mancherlei Weise vom Glauben, jetzt vom Glauben blos in seinem Wesen, darnach vom Glauben, der da thätig ist in seinen Früchten.“ 43. Justificatio soli fidei tribuitur, ut creatio divinitati; et tamen, ut vere dicitur: Jesus, Mariae filius, creavit omnia — ita (in scriptura) tribuitur etiam justificatio fidei incarnatae seu fideli facere. (Luther.) Die Rechtfertigung wird dem Glauben allein zugeschrieben, wie die Schöpfung der Gottheit (in Christo); und doch, wie ganz wahr gesagt wird: JEsus, der (menschgewordene) Sohn Mariens, hat alles erschaffen — so wird auch die Rechtfertigung dem incarnirten (fleischgewordenen d. i. Liebe und gute Werke gewordenen) Glauben oder dem gläubigen Thun zugeschrieben. 44. Cuncta dicta scripturae, quae videntur aliquid tribuere operibus, praesupponunt fidem. (Mich. Neander.) Alle Schriftstellen, welche den Werken etwas zuzuschreiben scheinen, setzen den Glauben voraus und zum Grunde. 45. „Non est gratia ullo modo, quae non est gratia omni modo.“ (Augustinus.) Das ist keine Gnade auf irgend eine Weise, die nicht Gnade ist auf alle Weise. 46. Fides justificat, non quatenus agit vel activitatem suam exserit, sed quatenus recipit et habet. (V. Loescher.) Der Glaube rechtfertigt, nicht sofern er handelt oder seine Thätigkeit äußert, sondern sofern er annimmt und hat. 47. Fides, quae justificat, est notitia, assensus, fiducia; sed qua justificat, est nuda apprehensio beneficiorum Christi passiva, admissiva motuum Spiritus sancti, recubitoria et requietoria in meritis Christi. Hinc Veterum maxima theologica: Fides justificat non praedicamento qualitatis, ut est opus aut virtus, sed relationis, in suo correlato seu per suum correlatum, i. e., res credita, meritum Christi fide acceptum, justificat. Sic manus mendici non ditat, sed thesaurus donatus ac eleemosyna manu apprehensa. Os non satiat stomachum, sed cibus apprehensus. (Quenstedt.) Der Glaube, welcher rechtfertigt, ist Erkenntniß, Beifall, Zuversicht; aber als welcher er rechtfertigt, ist es die bloße passive Ergreifung der Wohlthaten Christi, die die Bewegungen des heil. Geistes zuläßt und in den Verdiensten Christi beruht. Daher kommt die theologische Regel der Alten: Der Glaube rechtfertigt nicht in dem Prädicament der Qualität, sofern er ein Werk oder eine Tugend ist, sondern in dem der Relation, durch