# LCMS Convention Proceedings_St. Louis Missouri_1857_S387 # AI-corrected against the scan — CHI Digital Archive (demonstration) — 387 — Die Erwartung der Chiliaſten, daß entweder eine allgemeine Auferſtehung aller Gläubigen oder doch aller Märtyrer mehr als 1000 Jahre vor dem jüngſten Tage erfolgen werde, macht alſo jenes Wort des HErrn zur Lüge. Vergeblich iſt die Berufung auf jene Ausnahmen, deren die heilige Schrift ausdrücklich gedenkt, denn dieſe Ausnahmen ſind Wunder zur Be⸗ ſtätigung des Worts und der Thaten Chriſti, nicht Theile einer Entwickelung des Reiches Gottes, als welche die Auferſtehungen erſcheinen, von denen die Chiliaſten ſich träumen laſſen. Die Ordnung, in welcher die Auferſtehung erfolgt, iſt 1 Cor. 15, 23. 24. deutlich beſchrieben: der Erſtling iſt Chriſtus, darnach die Ihm angehören, wenn Er kommen wird, darnach das Ende — nicht das tauſendjährige Reich! — Endlich erſehen wir aus Hebr. 12, 25—28., daß mit dem Neuen Teſtamente eine Haushaltung Gottes eingetreten iſt, die nicht wieder, wie die altteſta⸗ mentliche, eine Veränderung erleidet, das „unbewegliche Reich“, aus welchem die Gläubigen zum ewigen Leben im Himmel übergehen. Das letzte Gerüſte zur heiligen Stadt, zum neuen Jeruſalem, das da zubereitet iſt, als eine geſchmückte Braut ihrem Mann, iſt die Oekonomie, nach welcher wir durch einen Spiegel in einem dunkeln Wort, nicht aber von Angeſicht zu Angeſicht den HErrn ſehen, 1 Cor. 13, 12. Beilage B. Chemnitii Examin. decret. Conc. Trid. edit. gen. p. 45. ... Tertia igitur quaestio est: An ea scripta, de quibus in anti- quissima Ecclesia, propter quorundam contradictionem dubitatum fuit, ideo quod testificationes primitivae Ecclesiae de his non consentirent, an, inquam, praesens Ecclesia possit illa scripta facere canonica, catho- lica et paria illis, quae primi ordinis sunt? Pontificii non tantum dis- putant se hoc posse, sed de facto illam auctoritatem usurpant: in uni- versum tollentes primitivae et antiquissimae Ecclesiae necessariam di- stinctionem inter libros canonicos et apocryphos seu ecclesiasticos. Sed manifestissimum est ex iis, quae diximus, Ecclesiam nullo modo habere illam auctoritatem, eadem enim ratione posset etiam vel canonicos libros rejicere vel adulterinos canonisare. Tota enim haec res, sicut diximus, pendet ex certis testificationibus ejus Ecclesiae, quae tempore Apostolorum fuit; quas acceptas proxime sequens Ecclesia certis et fide dignis historiis conservavit. Ubi igitur non possunt proferri certis- sima documenta primitivae et antiquissimae Ecclesiae ex testificationi- bus veterum, qui non longe post Apostolorum tempora vixerunt, libros illos, de quibus controvertitur, fuisse sine contradictione et dubitatione, pro legitimis et certis acceptos et commendatos Ecclesiae, non valent ulla humana decreta. Quam insolens enim est audacia, ita statuere, licet primitiva et sequens antiquissima Ecclesia de libris illis, propter multorum Ecclesiasticorum contradictionem dubitarit, ideo quod non satis certa et firma auctoritatis ipsorum testimonia exstarent, hoc tamen non obstante decernimus, debere illos pro omnino certis pari auctoritate cum illis, qui legitimi semper judicati sunt, recipi. ... Alia est ratio illius Ecclesiae, quae fuit illis temporibus, quum libri illi primum scriberentur, et ejus Ecclesiae, quae postea secuta est. Illa enim tantum conservat et ad posteros transmittit testificationem primae Ecclesiae, non autem vel debet, vel potest aliquid de libris illis statuere, cujus non habet certa documenta ex testificatione primae Ecclesiae.